Amunicja niefabryczna – legalna pułapka czy dozwolony luksus?

Czy można posiadać amunicję wytworzoną samodzielnie z nowych komponentów?

To pytanie regularnie pojawia się na testach na patent strzelecki i bywa mylnie rozstrzygane. Zgodnie z art. 10 ust. 6 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, amunicja niefabryczna jest co do zasady zakazana – ale ustawa przewiduje wyjątek. Można ją legalnie posiadać, jeśli wytworzył ją samodzielnie posiadacz pozwolenia na broń myśliwską, sportową lub kolekcjonerską, wyłącznie na własny użytek.

Na czym polega wyjątek

Prawo dopuszcza samodzielne wytwarzanie amunicji (tzw. przeładowywanie, czyli komponowanie naboju z nowych komponentów: łuski, spłonki, prochu i pocisku) pod dwoma warunkami łącznie:

• osoba musi legitymować się pozwoleniem na broń wydanym w celu łowieckim, sportowym lub kolekcjonerskim,
• wytworzona amunicja może służyć wyłącznie do użytku własnego – nie wolno jej sprzedawać ani przekazywać innym osobom.

Poza tymi przypadkami posiadanie amunicji niefabrycznej – a więc takiej, która nie pochodzi z legalnej produkcji seryjnej – jest niedozwolone.

Dlaczego to rozróżnienie jest istotne

Wielu kandydatów na egzamin mylnie zakłada, że jakakolwiek samodzielna produkcja amunicji jest zawsze nielegalna, albo odwrotnie – że jest w pełni dowolna. Tymczasem przepis wprost wiąże możliwość przeładowywania z konkretnym celem pozwolenia na broń. Osoba posiadająca pozwolenie np. do celów ochrony osobistej nie ma tego uprawnienia.

Kluczowe do zapamiętania na egzamin

• Amunicja niefabryczna jest co do zasady zakazana (art. 10 ust. 6 pkt 4 ustawy o broni i amunicji).
• Wyjątek: własnoręczne wytworzenie przez posiadacza pozwolenia myśliwskiego, sportowego lub kolekcjonerskiego, wyłącznie na własny użytek.
• Sprzedaż lub przekazanie takiej amunicji innej osobie pozostaje niedozwolone.